Las Niñas

Las Niñas is een Spaanse muziekgroep uit Sevilla en ze bestaat uit Alba Molina, Vicky G. Luna en Aurora Power. Hun muziek is R&B maar dan met flamenco ritmes.

In hun teksten komen vooral sociale ongelijkheid, de oorlog, de uitbuiting van de aarde en de opvoeding van de toekomstige generaties aan bod.

Deze teksten zijn vooral het werk van Andreas Lutz (gehuwd met Aurora Power en zanger bij O’funk’illo), Charly Cepeda (ex echtgenoot van Alba Molina en gitarist bij Kiko Veneno) Pepo Imán en Mangu (Rare folk).

Er was een veto van de regering tegen hun optreden op televisie toen zij “Ojú!”, met een tekst tegen de oorlog in Irak en de toenmalige politieke situatie in Spanje, wilden voorstellen. Deze censuur bracht hen uiteindelijk meer bekendheid op, toen ze niet konden optreden op TVE kwamen er uitnodigingen voor optredens op onafhankelijke zenders.

Hun liedje “Ya me siento mejor” werd gebruikt in de Spaanse film uit 2005.

Hierna volgt een voorbeeld van hun muziek:

Mayte Martín

Foto: CGE

Mayte Martín is geboren op 19 april 1965 in Barcelona. Zij is een flamencozangeres en een componiste.

Toen zij 10 jaar was won zij haar eerste zangwedstrijd en daarna begon zij regelmatig op te treden in de flamenco verenigingen in Barcelona en omstreken. Zij werd een professionele zangeres toen zij 16 jaar was. Ondertussen leerde zij zichzelf een goede kennis van de flamenco en dat deed zij door te luisteren naar Juan Valderrama, Manolo Caracol, Camarón de la Isla, Lole Montoya en Pastora Pavón die ook bekend was als La Niña de los Peines.

In 1987 won zij de eerste prijs op het Concurso Nacional de La Unión en twee jaar later kreeg zij de Antonio Chacón Prijs op het Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba).

Op hetzelfde moment begon haar internationale carrière toen zij met Peter Gabriel ging optreden op de Womad Festivals. In 1994 nam zij haar eerste album, Muy Frágil, op met gitarist Chicuelo. In 2000 kwam haar tweede flamenco album ‘Querencia’ uit.

Alhoewel zij reeds voldoende bekendheid genoot besloot zij in 1966 een samenwerking aan te gaan met de flamencodanseres Belén Maya. Met haar ging zij op een internationale tournee.

In 1993 begon haar samenwerking met de jazz pianist Tete Montoliu, een professionele samenwerking die bleef duren tot aan zijn overlijden in 1997. Samen gaven zij een persoonlijke kijk op boleros in hun opname ‘Free Boleros’ uit 1996. Op hun tweede bolero opname ‘Tiempo de Amar’ uit 2002 werkte Omara Portuondo mee.

In 2007 werd zij door de klassieke pianistes Katia en Marielle Labeque gevraagd voor een project tussen Spaanse en klassieke muziek. Andere musici zoals Joan Albert Amargos en Lluis Vidal maakten de arrangementen voor twee piano’s. Op de opname stonden traditionele liederen maar ook composities van Manuel de Falla, Federico García Lorca, Enrique Granados, Joaquín Rodrigo, Paco de Lucía en van haar zelf.

In 2009 werd zij gevraagd door de dichter José Luis Ortiz Nuevo om de muziek bij de gedichten van Manuel Alcantara te componeren. Later kwam daar de CD “Al cantar a Manuel”, uit die samen met de gitaristen José Luis Montón en Juan Ramón Caro, de percussionist Chico Fargas naast anderen werd opgenomen.

In 2012, nadat zij alle banden met de muziekindustrie had doorgesneden maakte zij een nieuw album door middel van crowdfunding. Zij maakte een opname van haar live optreden in de Barcelona Venue Luz de Gas. Deze opname kreeg de naam “Cosas de dos” mee.

In 2013 maakte zij samen met Jose Luis Montón, Juan Ramón Caro en Chico Fargas en nieuw project voor het Barcelona flamenco festival en dat kreeg de naam “Por los muertos del cante” mee.

Discografie

  • Muy frágil (1994)
  • Free boleros (1996) met Tete Montoliu
  • Querencia (2000)
  • Tiempo de amar (2002)
  • De fuego y de agua (2008)
  • Al cantar a Manuel (2009)
  • Cosas de dos (2012)
  • Tempo Rubato (2017)

Zij heeft een eigen website op Mayte Martín

Carles Benavent

Foto: Rai Fernandes Foto

Carles Benavent is geboren in Barcelona op 1 maart 1954 en hij is een flamenco en jazz muzikant.

Carles Benavent geniet de meeste bekendheid als basspeler maar hij is ook bedreven op de mandoline en de mandola. Hij heeft reeds samengespeeld met Paco de Lucía, Chick Corea, Miles Davis en Jorge Pardo. Benavent is ook bekend als vertegenwoordiger van wat men mu de Nieuwe flamenco noemt en dan denken we vooral aan zijn samenwerking met Paco de Lucía.

Op 13-jarige leeftijd vormde hij de groep ‘Crac’ en zij speelden een mengeling van blues, jazz en rock. De andere leden van de groep waren Salvador Font (drum) en Emili Baleriola (gitaar). In 1971 gaan de leden van ‘Crac’ op in een andere groep Máquina! en dat is een mijlpaal in de Spaanse muziekgeschiedenis.

In 1975 richt hij samen met Joan Albert Amargós (toetsen), Salvador Font (drum), Luigi Cabanach (gitaar) en Lucky Guri (toetsen) de groep ‘Música Urbana’ op. Na enkele wijzigingen in de groep namen zij het album “Iberia” op en daar kwam het meesterschap van de basspeler duidelijk naar voor.

In 1980 maakte hij deel uit van de groep rond Paco de Lucía en daarmee maakte hij een tournee door Europa, Amerika en Japan, andere leden van de groep waren onder andere Jorge Pardo, Rubem Dantas en Ramón de Algeciras.

In 1982 kwam hij in contact met Chick Corea en met hem nam hij twee albums op en maakte hij twee tournees over de ganse wereld. Verder in de jaren 80 maakte hij deel uit van de groep “Puente Aéreo”, en de andere muzikanten waren Tito Duarte, Jorge Pardo, Joan Albert Amargós, Kitflus, Max Sunyer, Jordi Bonell, Pedro Ruy-Blas, Rubem Dantas, Salvador Font en andere.

In 1983 neemt hij zijn eerste soloalbum op, staat hij met zijn groep op het podium van het IV Festival de Jazz in Madrid en speelt hij samen met Jorge Pardo waarmee hij twee albums maakt.

In 1987 en 1988 toert hij over de ganse wereld met het sextet van Paco de Lucía en werkt hij samen met de Franse violist Didier Lockwood.

In 1991 speelt hij op een huldeconcert voor Gil Evans samen met Miles Davis en Quincy Jones op het Jazz Festival van Montreux en van dit concert komt het livealbum “Live in Montreux”.

Na zijn zwaar verkeersongeval in 1995 begint hij in 1996 aan een tournee door Europa met Paco de Lucía en in juli speelt hij op verschillende festivals.

In 2004 werkt hij terug samen met Chick Corea en hij doet dat samen met Jorge Pardo, Rubem Dantas en Tommy Brechtlein. Zij toeren door Europa en de Verenigde Staten en dat gebeurt onder de naam Chick Corea & Touchstone.

In 2005 maakt hij met Chick Corea, Steve Gadd, Vinnie Colaiuta, Hubert Laws, Airto Moreira, Hossam Ramzy en Tim Garland het album The Ultimate Adventure.

Discografie

* Carles Benavent (Nuevos Medios 1983)
* Mantequilla. Carles Benavent – Salvador Font (1983)
* Dos de copas.Carles Benavent – Joan Albert Amargós (Nuevos Medios 1985)
* Peaches whith Salt .(Frog Records Germany 1985)
* Colors. Carles Benavent – Joan Albert Amargós (Nuevos Medios 1991)
* Agüita que corre (Nuevos Medios 1995)
* Fénix (Nuevos Medios 1997)
* Aigua (Nuevos Medios 2001)

met Màquina!

* Màquina! – En directo (1972)

met Música Urbana

* Música Urbana (1977)
* II (1978)
* Iberia (1978)

met Paco de Lucía

* Solo quiero caminar (1981)
* Live… One Summer Night (1984)
* Zyryab (1990)
* Live in America (1993)
* Luzía (1998)

met Jorge Pardo

* Blau. (1982)
* El canto de los guerreros ()
* Las cigarras son quizás sordas .(1991)
* Veloz hacia su sino. (1993)
* 2332
* Mira

met Chick Corea

* Touchstone. (1982)
* Again and again. (1983)
* Rhumba & Flamenco (2005)
* The Ultimate Adventure (2006)

met Miles Davis

* Live in Montreaux (1993)

met Gil Goldstein

* Zebra Coast.(1991)

met Jazzpaña

* Jazzpaña (1993)

met Camarón de la Isla

* Calle Real (1983)
* Soy gitano (1989)
* Viviré (1990)
* Potro de rabia y miel (1992)

met Max Sunyer

* Babel (1979)
* Jocs privats (1980)
* Trio (1983)
* Sal marina (1989)
* Nómades (1992)
* Black Coral (1995)

met Joan Manuel Serrat

* Utopía
* Nadie es perfecto
* Cansiones
* Versos en la boca

met Tino di Geraldo

* Burlerías
* Flamenco lo serás tú
* Tino

Hij heeft een eigen website en die kan je vinden op Carles Benavent

Diego el Cigala

Foto: Website Diego “el Cigala”

Diego Ramón Jiménez Salazar, beter bekend als Diego «el Cigala» is een Spaanse flamenco zanger en hij is geboren in Madrid op 27 december 1968. Hij wordt beschouwd als een van de meest geprezen erfgenamen van Camarón de la Isla, wiens stem een sterke gelijkenis heeft met de stem van Diego.

Hij is opgegroeid in de volkswijk Pescadría van Almería en hij is een neef van de flamenco zanger Rafael Farina.  Toen hij twaalf jaar was won hij een televisie wedstrijd en hij won ook de eerste prijs als beste jongere in de flamenco.

In 1998 bracht hij zijn eerste solo album Undebel uit, hij werd hier op de gitaar begeleid door David Amaya, Tomatito en Paquete.

In 2000 kwam zijn tweede album Entre vareta y canasta uit en hier kreeg hij hulp van El Gran Wyoming, Santiago Segura, Pablo Carbonell, Javier Krahe. Op de gitaar werd hij begeleid door Niño Josele en Vicente Amigo.

In 2001 kwam zijn derde album Corren tiempos de alegría uit en ook hier kreeg hij hulp van andere artiesten zoals Niño Josele, Bebo Valdés en Jerry González. Dit album werd genomineerd als Beste Flamenco Album op de Grammy Latinos.

Zijn vierde album was een live album dit werd opgenomen in het Teatro Real van Madrid. Hij werd hier enkel begeleid door Niño Josele op de gitaar.

In 2003 komt het volgende album Lágrimas negras uit, een album van Diego met Bebo Valdés op piano. Dit album werd internationaal uitgebracht. Diego krijgt hiervoor een Grammy, drie Premios de la Música, een Premio Ondas, drie Platina Albums in Spanje en een in Argentina, Mexico en Venezuela. Bebo en Diego traden op in de grootste theaters in Parijs, New York, Londen, Havana, Buenos Aires, Tokio, Mexico, Madrid, Barcelona… Op het einde van waren er 700.000 exemplaren wereldwijd verkocht.

In juni 2008 kwam zijn volgende album Dos lágrimas uit en dat kwam uit met het dagblad El País. In september kwam het album dan in de winkels. Het was een nieuwe invalshoek op de muziek uit de Caraïben en hij werd hier vergezeld door Heredia, Rubalcaba, Jumitus en Tata Güines.

In 2010 leende hij zijn stem aan een personage uit Toy Story 3, Buzz Lightyear.

Discografie

Álbums

  • Undebel (1998)
  • Entre vareta y canasta (2000)
  • Corren tiempos de alegría (2001)
  • Directo en el Teatro Real (live album samen met Niño Josele) (2002)
  • Lágrimas negras (met Bebo Valdés) (2003)
  • Picasso en mis ojos (2005)
  • Dos lágrimas (2008)
  • Cigala y Tango (2010)
  • Romance de la luna Tucumana (2013)

Live albums

  • Directo en el Teatro Real (met Niño Josele) (2002)
  • Blanco y negro en vivo (2004)

Samenwerkingen

  • Como Quien Pierde Una Estrella (met Alejandro Fernández en México-Madrid: en directo y sin escalas) (2006)
  • Travesura (met Inti-Illimani) (2010)
  • Gracias a vosotros (met María Dolores Pradera) (2012)

Diego el Cigala heeft een eigen website en die kan je vinden op Diego

Niño Josele

nino

Juan José “Niño Josele” Heredia is geboren in Almería in 1974 en hij is een flamenco gitarist.

Hij is de zoon van Josele, zanger van flamenco uit Almeria en hij stamt uit een lange lijn van van flamenco zangers en gitaristen. Zijn muzikale loopbaan begon in het midden van de jaren ’90 en hij won in 1996 het “Concurso de Jóvenes Intérpretes” op de Bienal van de Flamenco in Sevilla.

Hij heeft opgetreden in tal van landen en speelde daar met andere flamenco artiesten zoals Paco de Lucía, Montse Cortés, Duquende, Remedios Amaya, Pepe de Lucía, Enrique Morente en Cigala. Maar ook met internationale artiesten buiten het flamenco genre zoals Andrés Calamaro, Joan Manuel Serrat, Lenny Kravitz, Alicia Keys en Elton John.

Hij was genomineerd voor de Premios Grammy Latinos 2010 voor zijn album Española.

Discografie

  • Calle Ancha (1995)
  • El Sorbo (2001), met Javier Limón
  • Teatro Real (2002), met Diego El Cigala
  • Niño Josele (2003)
  • Paz (2006)
  • La venta del alma (2009)
  • Española (2009)
  • El Mar de mi Ventana (2012)

Niño heeft een website en die kan je vinden op Niño Josele

Een voorbeeld van zijn muziek staat hierna:

Ginesa Ortega

Ginesa Ortega Cortés is beter bekend als Ginesa Ortega en zij is geboren in 1967 in Metz, Frankrijk.  Zij is een Spaanse flamenco zangeres.

Alhoewel zij in Frankrijk is geboren is deze zangeres van oorsprong van zigeuner afkomst en woonde zij al vanaf enkele maanden oud in Cornellá de Llobregat (Barcelona).

Vanaf haar twaalf jaar zingt zij al met veel vuur de flamenco. Artistiek is zij gevormd in Catalonië en zij genoot er een klassieke opleiding. Maar zij heeft ook een grote interesse in jazz en zij stond dus aan de wieg van de flamenco-fusion groep Iberia.

Zij werkte onder andere samen met het Orquesta del Teatre Lliure,  de theater groep La Fura dels Baus en met Joan Manuel Serrat. Met deze laatste werkte zij in 1998 samen tijdens de opname van het lied Los macarras de la moral op het albun Sombras de la China.

Later bracht Ginesa een hommage aan Serrat op haar album Por los espejos del agua uit 2002 met haar versie van het lied van Serrat Aquellas pequeñas cosas. Later zong zij nog in het Catalaans Temps de pluja dat uitkwam op het verzamelalbum Per al meu amic Serrat uit 2007.

Discografie:

  • Siento (1997)
  • Oscuriá (1999)
  • Por los espejos del agua (2002)
  • Flamenca (2006)
  • El amor brujo (2011)

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Pepe de Lucía

Pepe de Lucía is de artiestennaam van José Sánchez Gomes en hij is een flamenco zanger en producer. Hij is geboren in Algeciras in 1945. Zijn tweede naam, Gomes komt van zijn Portugese moeder Lucía Gomes.

Samen met zijn broer, de gitarist Paco de Lucía, begon hij zijn professionele carrière als Pepe de Algeciras. Samen vormden zij de groep Los Chiquitos de Algeciras en zij haalden in 1962 een goed resultaat op het Concurso Internacional van Jerez de la Frontera.

Hij vergezelde zijn broer Paco als zanger tijdens diens nationale en internationale doorbraak maar hij heeft ook gewerkt met andere grootheden uit de flamenco zoals José Greco. Verder schreef hij teksten voor Camarón de la Isla, Remedios Amaya en Alejandro Sanz.

Hij werkte tevens aan de scenario’s voor de verschillende gezelschappen van Antonio Gades.

Pepe de Lucìa kreeg de Prijs voor het Beste Flamenco Album op de Grammy Latino in 2003 voor zijn album “El corazón de mi gente”.

In het bijgaand filmpje ziet men vader en dochter, Pepe de Lucìa is de vader van de zangeres Malù.

Pedro Javier González

Pedro Javier González García is in 1962 in Barcelona geboren en hij is een Spaanse gitarist, componist en producer. Tot nu heeft hij zeven albums uitgebracht waarvan enkele met eigen composities.

Hij heeft samengewerkt met artiesten zoals Joan Manuel Serrat, Alejandro Sanz, Manolo García en El Último de la Fila, María del Mar Bonet, Victoria de los Ángeles, Angelo Branduardi en vele anderen.

Hij is bekend voor zijn beheerst gitaarspel en voor zijn vermogen om verschillende stijlen te vermengen zoals flamenco en jazz.

Het begin

Zijn eerste stappen in de muziek kwamen er in 1990 met de groep “El Último de la Fila” waar hij de Spaanse gitaar speelde op het album “Nuevo pequeño catálogo de seres y estares”. Vanaf dat moment was er een speciale band tussen de groep en de gitarist en Pedro Javier werkte mee aan hun volgende albums en aan hun concerten.

In 1992 begon hij met Rafael Maya de groep Arrebato. Met deze groep maakte hij het album “Rumba” waarop composities stonden van beide leden van de groep. De stijl ligt dicht bij de golf van de “nieuwe flamenco” die populair was in de jaren ’90.

Na zijn eerste avontuur als componist keert hij terug nar de uitvoering. Hij werkt mee aan de albums “Astronomía razonable” en “La rebelión de los hombres rana” van El Último de la Fila. Op beide speelt hij de Spaanse en de elektrische gitaar. Hij gaat met de groep op tournee om de albums te promoten

De reeks “Guitarra” en zijn eerste solo album.

Tijdens het tweede deel van de jaren ’90 hield hij zich bezig met het maken en promoten van een reeks met drie albums “Guitarra:”

* Guitarra”, uit 1996 is een dubbel cd waarop Pedro Javier versies brengt van liedjes uit de pop en rock geschiedenis. Het zijn zijn interpretaties van nummers van The Eagles, John Lennon, Dire Straits, Supertramp, Simon and Garfunkel en Eric Clapton. Op het album staat een nummer van eigen hand “Celtic dreams”.

* * Guitarra vol. 2″ uit 1997. op dit album herhaalt Pedro Javier de formule van “Guitarra” en hierop staan liedjes van The Police, Bob Dylan, Queen en vele anderen. Ook op dit album staat en liedje van eigen werk “Rainbow eyes”.

* “Guitarra 3: Tributo a los Beatles” uit 1998. Op deze twee cd’s staat het werk van The Beatles en ook op dit album is er een eigen werk, “Tomorrow”.

In het begin van 1997, gelijktijdig met de reeks “Guitarra” maakte hij het album “Callejón del gato”. Het bevat 13 instrumentale akoestische liedjes.

Voor hij verder gaat met het opnemen van eigen werk doet Pedro Javier enkele samenwerkingen met andere artiesten. Hij speelt op de Spaanse gitaar op het album “Arena en los bolsillos” uit 1998 van Manolo García en op “Cansiones” uit 2000 van Joan Manuel Serrat.

In 2001 maakt hij een eigen stuio album “Árboles nuevos” en het album bevat 10 instrumentale en 1 gezongen liedje.

Tegelijkertijd coproduceert en bespeelt de hij de gitaar op “Nunca el tiempo es perdido” uit 2001 en “Para que no se duerman mis sentidos” uit 2004 van Manolo García. Dit laatste album geeft hem de erkenning als producer en hij krijgt er de “Premios de la Música” als Beste Arrangeur/Producer voor.

Hierna volgt een samenwerking met Serrat op het album “Versos en la boca” uit 2002 waarop hij terug de gitaar bespeelt.

In 2005 neemt hij terug de nummers van zijn eerste album op en geeft er een nieuwe interpretatie aan, het album krijgt de naam “Nuevo callejón del gato 05”.

In 2007 maakt hij een nieuw album met eigen werk, “Verdades ocultas y medias mentiras”.

Het Trio

Pedro Javier González met Roger Blavia (drums) en Toni Terré (bas) vormen een groep met de naam “”Trío” en zij geven een reeks concerten in Europa. Op het repertoire staatn de pop en rock klassiekers uit het verleden.

Discografie

Met Arrebato:

  • Rumba canalla (1992)

Albums:

  • Guitarra (1996)
  • Guitarra vol. 2 (1997)
  • Guitarra 3: Tributo a los Beatles (1998)
  • Callejón del gato (1997)
  • Árboles nuevos (2001)
  • Nuevo callejón del gato 05 (2005)
  • Verdades ocultas y medias mentiras (2007)

Pedro Javier González heeft een eigen website en die kan je hier vinden.

Een voorbeeld van zijn muziek kan je hierna vinden:

Gerardo Nuñez

Gerardo Nuñez

Gerardo Núñez, gitarist en componist werd in 1961 in Jerez de la Frontera geboren .

Hij begon op de gitaar te spelen toen hij elf jaar was en hij volgde toen voor vijftig pesetas per dag les bij Rafael de Águila.

Toen hij dertien was liet de directeur van de Catedra de Flamencología (flamencoschool) hem zijn eerste artiesten begeleiden. Een van de eerste artiesten was Terremoto.

Door met deze artiesten te spelen leerde hij veel bij en kwamen er ook meer kansen en hij speelde toen met Turronero, Pansequito en Indio Gitano.

Een gitaarconcert geven is al moeilijk en zeker als het om flamenco gaat want het publiek wil spektakel en een feest met alles wat hierbij komt kijken: zang, gitaar en percussie. Een flamenco concert met enkel de gitaar is altijd risicovol maar Gerardo kan dit wel aan.

Meestal geeft hij zijn concerten met drie personen, zijn begeleidingsgroep bestaat uit de percusionist “Cepillo” en de contrabassist Martín.

Zijn muziek is vaak complex en rijk en hij zet regelmatig een stapje buiten de flamenco en zo zijn er invloeden uit de rock, klassieke gitaar en  jazz in zijn muziek aanwezig maar nooit vergeet hij de flamenco.

Discografíe

* El gallo azul (1987)
* Queda la sal (1987)
* Flamencos en Nueva York (1989)
* Jucal (1994)
* Salomé, voor het theaterstuk van Carmen Cortes (1998)
* Calima (1999)
* Cruce de caminos (2001)
* La nueva escuela de la guitarra flamenca (2003)
* Andando el tiempo (2004)
* El canon (2007)
* Travesía (2012)

Hij heeft een eigen website en die kan je vinden Gerardo Núñez

Een voorbeeld van zijn muziek kan je hierna vinden:

Navajita Plateá

Navajita Plateá is een groep uit Jerez de la Frontera en zij is opgericht door Ildefonso de los Reyes en Francisco Carrasco Soto. Beiden komen uit flamenco gezinnen uit de wijk Santiago in Jerez.

De leden

Ildefonso, met de bijnaam El Pelé, is de zanger en componist van de groep, hij is ook de broer van de zangeres Chiqui de Jerez. Francisco kreeg de bijnaam Curro en is de gitarist van de groep en hij is broer de van Juañares en neef van Diego Carrasco.

De muziek

Hun muziek is een mengeling van allerlei stijlen, pop, rock, blues en punk of hip-hop maar zij verliezen hun oorsprong, de flamenco nooit uit het oog.

Hun eerste commercieel succes was met de balade “Noches de bohemia”, een lied dat gebruikt werd op het televisiestation TVE. Het was een duet met Alba Molina.

De relatie met de platenmaatschappij

Door een dispuut met de platenmaatschappij bleven zij een aantal jaren uit het commercieel circuit. In 2006 kwamen zij terug en met het lied “Esta vida está de lujo”. Het werd trouwens gebruikt in de promotiecampagne van de overheid van Andalusië.

Discografíe

* Navajita Plateá (1994)
* Contratiempos (1996)
* Desde mi azotea (1999)
* Hablando en plata (2000)
* El poder de la raíz (2004)
* En Familia (2003)
* 7 Reflexiones sobre la nostalgia, 4 Poemas de amor y una canción de Lujo (2006)

Samenwerking

* Coraje me da (met José Mercé, David de María en Diego Carrasco)
* Duos en sus discos met Alba Molina, Ariel Rot, Ana Belén, Sorderita en Tomasito
* Participación en la banda sonora de Torrente 2: Misión en Marbella

De groep heeft geen eigen website.

Een voorbeeld van hun muziek staat hierna: